Saudamos as festas de Cangas do Morrazo

Contan con eventos musicais dos máis variados estilos e para todas as idades, sempre "cos pés na terra"

Cartel de las fiestas de Cangas del Morrazo a celebrar entre los días 23 de agosto y 1 de septiembre

Grandísimas fiestas de Cangas del Morrazo. Ocho días consecutivos de conciertos co mellor de la música gallega y en los variados estilos. Es un privilegio conseguir que pasen por la misma localidad bandas como Ruxe Ruxe, Familia Caamagno, Trejadura, Los Resentidos, Tino Vaz, De Vacas o César Morán. Un auténtico desfile de Grandes Voces del Noso Mundo. Precisamente por iso queremos llegar el nos aplauso y el desuso de los mayores éxitos para la organización.

DEICA ABRIL

Quitando a puche direiche
deixa as rosas que veñen!
Carlota, Ofelia ou Pía
sexa un déstes o teu nome ou outro,
deica as rosas que veñen!

Sob a choiva ou ao sol agárdame
non deixes que o vento te leve
morrer é mui doado
volveréi aínda que co vento te foses,
que cinza sexan os ollos meus
que buscarte prometeron
cando volvan as rosas.

O tempo vai e ven e vira
eu feito de soños
sin saber quen ha morrer primeiro.
Deica as rosas que veñen
o corazón como a roda dun muíño,
días e días sin saber quen vivirá en abril
tí, Carlota, Ofelia ou Pía,
ou eu, xa perdido no tempo,
a pucha na man, hedra por dentro
e a poeira que escusa o rastro
das rosas que foron, perdido no mundo
deica as rosas que veñen!

 

Con Zapatos Novos, os Guezos enchen de lume os corazóns

Novo disco con ritmos de rock, de pop, de rumba, de reggae e de folk

Marco Pereira e Edilson Sanches anuncian que se aproxima o momento do Deixe Falar e para entrar en materia presentan unha canción do grupo que vai ser entrevistado. Inmediatamente despois, unha guitarra eléctrica, unha batería e dúas gaitas marcan o paso a ritmo rápido. É o comezo da canción. O preludio dunha historia como de amerindios e colonos,  mais que non está ambientada na afastada costa do Pacífico… senón nunha estrada comarcal que une a capital ourensá con Celanova e os protagonistas da acción non se chaman “Touro sentado” nin John ou James, tal como nos di a voz cantante nada máis comezar:

Chámanlle Pepe, Josiño Malasangre.
A augardente a súa única paixón.
O alambique, a súa forza motora
E o bagazo fervente relixión.

E do outro lado? Do outro lado “andan os verdes seguíndolle a pista” e, unha vez que lle interceptan o paso, confirman a súa actividade ilegal: a DKW está “cheíña de licor”. Será licor-café? Aínda que non é especificado, nós intuímos que se trata dun produto galego de calidade, porque a xente proclama aos catro ventos:

Deixádeo pasar.
Trae a delicia ás nosas casas.
Enche de luz esta comarca.
Enche de lume o corazón.

E despois da música quen pasou foi Juan Marcos “Fish”, un piloto de guitarra eléctrica que nos contou que é de León e que chegou aos Guezos hai uns anos e que ten que facer esforzo para falar en galego, mais que o vai conseguir. E é claro que o consegue e así pola súa voz sabemos que “guezos” é o mesmo que “rapaciños”, mais neste caso en barallete; que os fundadores eran xusto iso, uns mozotes, pouco antes da mudanza de século, cando decidiron tocar xuntos; que, con altas e baixas, a banda mantívose e publicou 7 álbumes en pouco máis de 15 anos: Guezos (2001), Terradentro (2004), 99-06 (2007), Oito Destinos (2009), “O histérico latexo” (2011), “Un longo camiño” (2014) e Zapatos novos (2018).

Sen o menor “deixe” de melancolía, o “Fish” de terra adentro asegura que os Guezos manteñen vivo o espírito daqueles amigos do bairro que gustaban da música e que decidiron xuntarse para tocar cando eran uns adolescentes. Agora que xa andan pola casiña dos 40 seguen preferindo os directos por aquilo da conexión coa xente en plena festa, a ritmo de rock, de pop, de rumba, de reggae, de folk… ou mesmo do que saia nese momento de emoción.

40 anos de traxectoria musical de DOA

Fixemos a celebración con Xoán Piñón e Susana de Lorenzo

                                                                               

En 1978 fórmase na Coruña o grupo Malvís, creado por DOA (Bernardo Martínez, Xoán Piñón e Enrique F. Ferreira) e por Miro Casabella e Xosé Quintas Canella. Todos interesados pola creación literaria, a música e as artes plásticas, escribían, compuñan ou pintaban “en galego” e facíano nun momento en que o habitual era emprender o camiño contrario.

Neste contexto, DOA (trío naquela altura) xúntanse a Miro Casabella, para realizar o seu primeiro proxecto O son da estrela escura. A discográfica Ruada ofrécelles a posibilidade de editar un disco e, co reforzo de  Pere Puértolas (violinista catalán) e Xaquín Blanco (gaiteiro), queda pechada a formación. Era a xénese de O Son da estrela escura, “unha antoloxía de pezas tradicionais e medievais de diferentes épocas e raíces” inspiradas en partituras achadas en diferentes cancioneiros.

Catro décadas despois, un mariñao con raíces transmontanas (Marco Pereira) e un caboverdiano renacido galego (Edilson Sanches) conversaron con Xoán Piñón e Susana de Lorenzo, aproveitando un breve descansiño dentro dunha sesión de ensaio do grupo.

Houbo tempo para a explicación do sentido do nome do grupo e o singular sistema de escolla; para que Xoán evocase primeiro a súa etapa de estudante no colexio dos Maristas na Coruña e dos estudos de  Medicina sen vocación para eles, “simplemente porque quería estudar unha carreira para me defender na vida”, e despois nos levase a Foz e a outras diversas localidades, onde exerceu durante sete anos a profesión médica; e tamén para que nos falase da evolución musical de Doa entre a edición do xa citado Son da estrela escura (1979) e a de A fronda dos cervos (2011).

Pola súa parte, Susana de Lorenzo desvelounos os seus comezos na música rock, a través da influencia do profesor Fernando Balboa, con quen descubriu non só a técnica da voz impostada mais tamén a compatibilidade entre a música tradicional e a moderna. Despois de explicar como foi o proceso de incorporación a Doa, tamén nos fixo partícipes de dúas colaboracións moi especiais: por un lado coa historiadora Rosario Martínez e a musicóloga e pianista Beatriz López-Suevos para a recuperación da obra da compositora Eugenia Osterberger; e por outro con Alejo Amoedo na gravación de pezas históricas como é o caso da primeira transcrición para piano da Cantiga nº 5 de Martin Codax.

Capa de O son da estrela escura, o primeiro disco de Doa (Ruada; 1979). Nel aparecen as cantigas nº 2 e nº 5 de Martin Codax. Esta formación musical foi a segunda no mundo en gravar a música desta figura emblemática da cultura galega.

As Ecuacións musicais de Xoán Curiel

“Actor, músico e cantor”. Con estas tres palabras situounos en contexto Marco Pereira no comezo da entrevista ao Xoán Curiel (Fonsagrada, 1975), vinculado á música desde a infancia, embora os seus primeiros traballos profisionais fosen no teatro. A entrada no conservatorio de música en plena infancia, o período de “deixadez” na adolescencia ou o reenganche coa guitarra ocuparon os primeiros minutos da conversa.
A seguir, o centro de atención pasou para a discografía. Despois das primeiras gravacións de maquetas, Xoán Curiel -coa axuda de Alfonso Camarero- editou Nai (2009), un “traballo intuitivo en que se manifestan as influencias das músicas do mundo, da canción de autor e do espírito do feminino”. Embora fose feito con moitas limitacións, o disco cumpriu o obxectivo: deuno a coñecer no panorama musical e facilitoulle as primeiras xiras por diferentes países do mundo.
Pola súa parte, con Magnético Zen (2011) gañou o premio ao Mellor Álbum en Lingua Galega, dentro da Vª Edición dos Premios da Música Independente, un certame en que colleitou un novo éxito co libro-disco infantil Estamos no verán!!! ao ser nomeado finalista na sexta edición (2014).
Unha boa parte da conversa estivo dedicada ao Ecuacións (o cuarto disco, editado en 2016). e particularmente ao tema que lle dá título, que aparece recollido en dúas versións: unha orixinal e outra cunha versión gravada en São Paulo, como resultado da colaboración co vileiro paulista Júlio Santin.
Os últimos minutos aínda deron para falar da súa participación na película galego-cubana Maimiño e da música de Silvio Rodríguez; das colaboracións co actor italiano Dario Dossena na interpretación da lírica medieval; e da Casa do Terror, o espectáculo dirixido especialmente ao público infantil.