PAULO VILAR (de Impulsos Criminais): “Estamos comprometidos con todo o que ten a ver coa sociedade galega, coa memoria histórica e coa reivindicación dos valores da clase traballadora”

Paulo Vilar, integrante dos Impulsos Criminais

Impulsos Criminais é unha banda galega de punk-rock. Son os seus integrantes o baterista Sarilhe, de Navia de Suarna; o baixista Finchos, santiagués; Antom, o guitarrista, de Negueira de Muñiz; Carlos, tamén guitarrista, de Ferrol; e Paulo, a voz, do Hío. “Somos unha banda que abranxe grande parte do territorio galego. Nacemos en Compostela porque coincidimos estudando na USC e coñecémonos no Bar Tolo, punto de encontro dos mozos e mozas que gostábamos do Punk-Rock galego”, en palabras de Paulo Vilar, que se considera un herdeiro do movimento punk do Morrazo dos anos 80 (“a época da reconversión; d’Os Raiados, a primeira banda de rock-punk en galego; de Kaos e Soak; e da sala Desconcierto, que tivo grande influencia para que fosen aparecendo novas bandas”).
Nesta entrevista evocamos as influencias musicais de todos os integrantes da banda (Ramones, Social Distorsión, Skandinavia, MCD…), mais tamén do seu gosto pola poesía. “Non se pode separar entre música e poesia”, di Paulo Vilar, recordando as palabras de Luísa Villalta, a quen teñen como referencia, xunto con Lois Pereiro e Bernardino Graña.

ESPABILA, Ga(l)lego! Novo traballo discográfico de Terbutalina


Antes da entrevista, xa sabíamos que a Terbutalina é un broncodilatador que se utiliza para os ataques de asma bronquial. Con todo, tíñamos dúbidas moi importantes como, por exemplo, en materia de propiedades terapéuticas e e no sistema de administración. Para informarnos a fondo, puxémonos en contacto con Migue Terbutalino, especialista en “respiración asistida”.
Ao longo da conversa totalmente descontraída, falamos tamén dunha “superbanda da ría de Muros”. Comezamos polo gastropunk das “bandas que están comezando, que teñen problemas para conseguir onde tocar e que o teñen que facer por moi pouco diñeiro (e sempre da caixa B)” e a seguir fixemos un repaso por unha discografía de oito traballos en nove anos. “Antes interesábanos contar as nosas paranoias á xente. Coa incorporación de Diego, xa fomos máis coidadosos coa estética”, é o que nos di Migue antes de se centrar en Espabila Gallego, no momento en que o novo traballo estaba aínda no forno.

“Con cebola ou sen cebola?”: A Banda da Balbina resolve o enigma

Dez anos despois de ter entrado con grandísimo éxito nas nosas festas, a Banda da Balbina celebra a efeméride coa edición dun novo disco: Con cebola ou sen cebola. Nós quixemos participar na celebración e para iso puxémonos en contacto con Silvia Cerneira, que foi protagonista do “Deixe falar”.

A autocrítica á asimilación dos “Galeguiños de piso” que renuncian aos produtos naturais e acaban sendo vítimas do consumismo industrial ou á presunción coa que voltan á nosa terra algúns emigrantes retornados, unha canción homenaxe a Pepa a Loba, dúas versións -unha da “Pandeirada” de Andrés do Barro e outra de “Uma casa portuguesa” da Amália Rodrigues-, xunto cunha versión galega da “Llorona”, da revolución mexicana, son os contidos da nova entrega discográfica que centrou a nosa conversa.

Con todo, a revolución non é tanta. A Banda da Balbina continúa a manter a mesma esencia: “ritmos festeiros, como calquera orquestra, coa diferenza de que as letras e músicas son de composición propia. Non aumentamos o lucerío, tampouco temos acróbatas e somos os mesmos componentes”, en palabras de Silvia.
A artista séntese orgullosa de que a Banda da Balbina continúe nos palcos grazas a premios como o A polo Ghit ou o Martin Codax e á difusión realizada polas emisoras locais, o que se traduciu en moitas portas abertas para contratacións e nun contacto directo co público co que conseguiron sintonizar rapidamente: “A calquera persoa de Lugo, de Ourense ou da Coruña vaille traer á mente moitas máis vivencias unha letra da Banda da Balbina. Certo é que nós non podemos competir coas estrelas internacionais, mais tampouco é a nosa pretensión. Xa temos suficiente música en inglés; xa chega ben… e en castelán tamén. Necesitamos ter a nosa música e que non leve sempre o ritmo do folk”.