ALBA MARIA: “A miña avoa cantábame para durmir… e agora podo cantarlle eu a ela”.

No programa 112 tamén falamos con Pacolo Ramil, o pai de Sabela, e fixemos a descuberta do Bardo D.C.

 

Pacolo Ramil (minutos iniciais);  Alba María (16′ a 42′); Kevin Tunhas “O Bardo, D.C.” (46′ a 51′)

Abrimos o programa coa conversa con Pacolo Ramil, pai de Sabela e concelleiro de Cultura en Ourol: “Cando a miña muller e mais eu íamos ás festas e Sabela tiña máis ou menos dous anos, era unha nena que xa non pedía bonecas. Quería trompetas e tambores. Nós dicíamos que iso algo quería dicir. E vaia se quixo! Tan pronto puido, aos 3 anos, comezou a ir á Escola Municipal de Música e Danzas das Pontes. Alí iniciou a súa vida de música.

Nós queríamos saber como vivira o pai de Sabela todas as semanas en que só podía ver a filla a través da pantalla e tivemos resposta clara e concisa: “Vivín a participación no concurso con tensión, emoción e orgullo. Todo misturado”. A claridade e a conción do entrevistado aínda nos animaron a facer máis preguntas con matiz emotivo. Por exemplo: De todas as cancións que cantou Sabela, cal delas é a súa preferida?

“Só unha preferida non teño. Naturalmente, as miñas preferidas son sen dúbida as cancións que cantou en galego. Téñoo claro. Para min xa foi un orgullo a primeira vez na gala número 2 que escollese as Benditas feridas de Rosa Cedrón. Cando a oín cantar… foi un momentazo!”.

Nesta ocasión, o Deixe Falar, estivo protagonizado por Alba María (Las Palmas de Gran Canaria, 1995), “unha cantora moi xoven e con grande proxección no panorama artístico”, en palabras de Marco Pereira, que fixo unha presentación contextual apoiándose no tema musical intitulado “Hemisferios. 8 mulleres, 8 voces, 8 de marzo”, unha iniciativa da Deputación da Coruña que estivo coordenada pola propia Alba María e que contou coa participación de Uxía Senlle, Pilocha, Ugia Pedreira e Belém Tajes, entre outras voces galegas contemporáneas.

“Tiven a sorte de medrar na mesma casa con meus pais e meus avós en Vigo. E tiven a sorte de medrar coa miña avoa que canta moi ben e con algúns dos seus irmáns que tamén son grandes cantores. A avoa fixo que o canto estivese presente na miña vida. Antes cantábame para durmir… e agora podo cantarlle tamén eu a ela”.

Con estas palabras que complementaban a presentación, a entrevista enveredou para falar da Central Folque, do certame musical do Concello de Teo (no que participou cando tiña 18 anos), da gravación do seu primeiro disco (Aínda)…

 

Manolo Maseda: “A miña vida é música”

"A música ten un camiño: o de compoñer, o de tocar e o de compartir coas compañeiras e compañeiros de palco a ilusión por transmitir"

 

En xaneiro de 2016, o Grandes Voces comezou en ton didáctico coas palabras dun xograr, con coñecementos de trovador e de menestrel. Marco afrontaba unha nova etapa na radiodifusión e faltáballe fluidez, mais do outro lado estaba o profesor Manolo Maseda, que sabía moi ben como transmitir confianza e como desdobrarse en dous papeis: o de entrevistado e o de mestre-colaborador.

Despois de comezar dicíndonos que a súa vida é música e que comezou no conservatorio cando tiña entre 8 e 9 anos, definiunos a súa carreira como un xogo. O actual director do Instituto de Baio, tiña alma de artista. Gustáballe o teatro, mais temía non poder chegar a vivir del, entón pensaba dedicarse profesionalmente a ser mariñeiro ou taxista.

“O meu grande paso relacionado coa música chegou no momento en que rematei COU (o actual 2º de Bacharelato), porque puiden unir dúas paixóns: a música e o ensino”.

Xa dentro da Universidade de Santiago, onde estudou a súa primeira carreira, a de Maxisterio, con outros catro compañeiros e compañeiras fundou o grupo Fiandola, que naceu na residencia universitaria do Burgo. Despois, con Roberto Grandal, botou a andar con Serra-lhe aí e incorporouse aos Diplomáticos de Monte Alto. Con todas estas experiencias fíxose máis músico e gañou a pulso o seu sitio.

 

Rosa Cedrón: “Sabela é excepcional”

Nesta nova entrega do Grandes Vozes falamos con Ugia Pedreira e Rosa Cedrón sobre Sabela Ramil.

Actuación de Sabela na grande final da OT

Programa 110:

“Aínda que brillou nas cancións de selección propia, por agora non chegamos a ver a Sabela que veremos fóra, que é excepcional. Na Academia estaba sometida ás valoracións do xurado e do público e iso non lle permitía mostrar plenamente a súa identidade”. Quen así se expresa é Rosa Cedrón, docente, artista de referencia e amiga de Sabela Ramil.

Rosa Cedrón atendeu a chamada do Grandes Vozes nun descanso dos ensaios que estaba facendo en Barcelona, onde gravou unha gala cos artistas participantes na Operación Triunfo da TVE. Despois de transmitirnos a emoción do encontro con Sabela Ramil, tras varios meses sen teren comunicación, comentou no noso programa  que espera con ilusión o momento de compartir palco e mesmo de cantaren xuntas algunha canción.

Pola súa parte, Ugia Pedreira -a compositora do Tris-Tras, a canción que Sabela interpretou na final do concurso- tamén nos atendeu brevisimamente, neste caso desde París.

As dúas conversas, xunto coas cancións “Benditas feridas”, “Negro Caravel” e “Tris-Tras”, están neste novo programa que incorporamos á nosa radio á carta.

XOANA

Reivindicación lingüística, cultural e feminista en Dardos, o seu primeiro disco


Naceu no Porriño. Agora combina a interpretación musical cos estudos de Tradución e Interpretación na Universidade de Vigo. A música fai parte da súa identidade desde a infancia, mais o “paso adiante” chegoulle a partir dos 15 anos a través do profesor e compositor José Portela, director da escola de música en que estudou Xoana e a persoa de quen partiu a iniciativa de que a artista se decidise a entrar nun estudio de gravación.

Tras dous anos de preparación, coas letras compostas pola súa nai -Eva Martínez Adega-, a música de José Portela e a súa propia paixón, Xoana encamiñouse ao Porto na procura dos Boom Studios para gravar o seu primeiro disco: Dardos.

O día 7 de decembro de 2018 foi o día decisivo. O Círculo Recreativo-Cultural do Porriño acolleu un dos actos máis fermosos que pode organizar unha entidade  das súas características: a presentación da obra artística de persoas da propia localidade. Neste concerto tan especial, Xoana estivo acompañada por Uxía Senlle e xuntas interpretaron “Espellos“.

Aquí está, pois, a moza que nos canta:

Busco as palabras,
parcas ou gratas,
mais necesarias
nas horas baixas.
O verbo rexo que en min resoa
só para advertirme:
recibe e goza!

Gocemos coa súa música!

O Pop emerxente nas “Cancións clínicas” dos Chicharrón

Rubén Domínguez falounos da evolución da banda, protagonista doutro feliz "Arredor de si"


O programa nº 107 encamiñouse en dirección a Carballo para conversar cos Chicharrón. Ao son da poesía da escritora Antía Otero musicada pola banda bergantiñá, chegamos a destino e Edilson S. Tavares comezou a súa serie de preguntas. A primeira sobre o propio nome: por que Chicharrón?  Rubén Domínguez explicou que o nome partiu de Alberto Gende, un “grande deseñador gráfico, un grande pintor e un grande amigo”, unha persoa con enorme influencia na estética da banda.

Realmente Chicharrón naceu das cinzas dunha banda anterior. Había músicas feitas e só faltaba quen as interpretase. Alberto Vecino (letrista, compositor e “alma mater” do grupo) tomou a iniciativa de darlles vida e entrou en sintonía con Diego Gende (guitarrista) e co Rubén Domínguez para que fixese a produción. De aí a entrar no estudio de Tomás Ageitos en Santiago de Compostela o camiño foi curto. Despois para os directos de presentación do disco incorporáronse Mar Catarina (voces e coros) e o baterista Xurxo. Xa conxuntados, foron facendo a composición e os arranxos de dous discos máis: Postal e Cancións Clínicas.