Vudú. Volume III

"O noso camiño está cheo de gratificacións. É a resposta do público á paixón polo que facemos" (Belém Tajes)

 

Belém Tajes concedeu outra entrevista ao Grandes Vozes. Desta vez para presentar o novo disco, Vudú Volume III, en conversa con Edilson Sanches Tavares.

A primeira das novidades é o propio nome do grupo, Vudú,  con grafía mudada; “máis simple e máis elegante”, en palabras de Edilson Sanches. A segunda sopresa é que Belém e Martitxinha abren camiño, amplían o que facían antes. Desta vez reúnen tamén pinceladas de pop, de rap e mesmo doutros estilos que antes non contemplaban. e conseguiron grazas á creatividade propia e ás contribucións do  saxofonista Nata Estévez,  do baterista Adrián Seixas e  do produtor Nicolás Vieites.

O disco, con deseño de Antonio Seixas, artista das terras de Ferrol, está á venda na Gentalha do Pichel e na libraría Lila de Lilith, en Compostela; na Cova Céltica, na Coruña; e na Fábrica de Sons -Escola de Música, de Lugo. Obviamente, tamén está disponíbel na venda directa a través das redes sociais e nas diversas plataformas dixitais.

Ezetaerre: a música feita co criterio de “a arte pola idea”

Un dos integrantes, Juan Pirola, comentou a actualidade da banda no noso "Deixe falar"

Nacido en Euskadi, pasou un tempo en Ourense e agora vive na Coruña. É Juan Pirola, un dos integrantes de Ezetaerre, a banda que “reivindica a arte ao servizo das ideas”, impulsada por tres integrantes que se coñeceron nas aulas da Faculdade de Comunicación Audiovisual e nas loitas reivindicativas polas rúas de Compostela, da Coruña e doutras cidades.

A banda de hip-hop defínese como transversal na estética porque recolle influencias de diversos estilos de música, mais a temática está encamiñada a un obxectivo moi claro: a reivindicación de vida digna, con xustiza social. Música de intervención surxida nas marchas da dignidade, unha meta á que se chega con humildade e solidariedade.

Na nosa conversa falamos tamén da imaxe dos videoclips, reforzo da mensaxe das letras; da especialización de cada un dos integrantes nas tarefas do grupo; e fixemos repaso a cada un dos traballos discográficos.

 

Miguel Silva (“Aquel_e”), a vangarda “trash” que nos chega de Rianxo

"Non podemos estarnos rindo das nosas clases populares nun programa de TV. Temos que afastarnos do humor ridículo"

Miguel Silva, “Aquel_e”

“Aquel_e” é a maneira de identificarmos alguén de quen non coñecemos o nome. Como Miguel Silva non pensaba que a súa intervención artística a través do youtube fose ter moita notoriedade chamouse a si mesmo “Aquel_e” e agora é “Aquel_e artista que canta nun estilo e noutro, que danza e que partilla as súas reflexións a través dun canal de Youtube.

O artista procura un contido cultural de fácil consumo e por iso recoñece como fontes de inspiración aquel vello  Supermartes da TVG, a música de Ana Kiro e Andrés do Barro e incluso os Larpeiros de Benigno Campos. Os seus traballos como youtuber emerxeron á luz durante o proceso de realización do Traballo de Fin de Grao en Filoloxía na USC. A súa investigación sobre Castelao, Manuel Antonio e Rafael Dieste permitiulle descubrir o perfil lúdico duns mozos hoxe considerados clásicos da nosa cultura.

Na súa conversa con Edilson Sanches Tavares e Isaura Varela Fidalgo falamos tamén da súa visión sobre o Luar da TVG (“Luar foi unha revolución para a nosa cultura. Téñolle un cariño enorme a ese programa”), da reivindicación da LGTBIP no seu traballo Orghullo de ser, feito en colaboración co Concello de Rianxo (“As mensaxes entran mellor con melodía”) e da necesaria reorientación da produción cultural en Galiza:

“Hai que mudar moitas cousas na cultura galega. Estamos a un grande nivel.  TEmos moi boa música, moi boa literatura… Mais temos que mudar a cultura pop. Hai que escapar do humor rancio e faltón tipo Landrober. Hai que quitarlle complexos á cultura pop. Na nosa lingua pódese facer calquera tipo de creación: do reguetón ao trap e non só rock, punk e rap. Hai que facer de todos os estilos.”

No capítulo das referencias, Aquel_e deixounos diversas suxetións, entre elas Youtubeiras e youtubeiros, Youtubeiras Rianxeiras,OlaxonmarioEira LosadaCorasón de churrascoBaiuca e Chicharrón,

Irma Macías: a nova voz de Luar na Lubre

Marco Pereira e Edilson Sanches conversaron con ela no "Deixe Falar"

Irma Macías nunha actuación con Luar na Lubre

Comeza o programa coa preocupación de Edilson Sanches Tavares, porque no momento da locución alterou as vogais e Vimianço foi transformado en *Viamanço.  Mais a preocupación do co-presentador durou pouco, porque nuns segundos comezou o recital de discurso espontáneo, próximo e cargado de moito cariño co que nos agasallou Irma Macías.

A nosa convidada evocou para nós as sensacións da primeira actuación con Luar na Lubre no Teatro Rosalía de Castro da Coruña, onde cantou en solitario Fisterra: “Pasou un ano e lembro a emoción como se fose agora mesmo. Foi como cumprir un grande soño. Moito público. Moita xente da comarca. Poder cantar con Luar na Lubre, de quen levaba anos escoitando a súa música. Tanto que, de feito, medrei con ela. Musicalmente impresionábanme e humanamente tratáronme de dez”.

Mais no Deixe falar queríamos saber máis e para iso fomos á raíz e preguntamos por quen era Irma Macías antes de chegar a ser unha estrela mediática. Esta foi a resposta: “Irma Macías foi unha persoa namorada da música. Desde nena, participei nos festivais das escolas polas que pasei e tiven a sorte de que me convidasen a cantar en eventos do meu concello,  Vimianzo. A primeira vez que subín a un escenario para cantar “oficialmente” foi na Casa da Cultura de Vimianzo. Despois, con Joaquín Rama, que toca a guitarra, comecei a cantar nas igrexas…”.

Como sempre, temos un documento de extraordinario interese. Un programa coas mellores músicas e un moi agradábel momento de conversa. Boa escoita!

Almánimal: a música que sae dun “gharito” de Carnota

No programa 113 conversamos con Pablo de Peres, que nos presentou o estilo e os traballos da banda

Hai quen pon énfase na fonética e chámanlles os do “rock con seseo e gheada”, mais tamén hai quen centra a atención na reivindicación entón de que Almánimal son os do “rock anticorrupción” ou mesmo “rock ambientalista”. O caso é que todas esas denominacións están acertadas, porque é certo que cantan coa súa fonética -como debe ser- e que o contido do que cantan ten un mesmo horizonte: unha sociedade máis xusta.

Inicialmente, eran un grupo de amigos que se reunían no “gharito de Pablo” en Carnota, mais co tempo as metas son outras, bastante máis altas. Como afirman no Que pasa na Costa: “Coa chegada dos temas propios, o son foise achegando por si mesmo ao hard rock, mesturado con tintes de reggae e rock psicodélico”.

De todo iso falamos con Pablo de Peres no Deixe Falar do programa 113 do Grandes Vozes.